Boek en tuin

Met een tuin en een bibliotheek ontbreekt het je aan niets, vond Cicero al. Ik doe hier verslag van wat beweegt en gebeurt in bibliotheek en tuin. De genummerde stukken zijn een vervolgverhaal. Het nieuwste stuk staat bovenaan; scroll naar beneden om vanaf het begin te lezen.

(10) Gloria met het scheve kammetje

Nou is Gloria toch dood. Het eigenwijze kipje was twee keer eerder ziek maar ze herstelde, hoewel de moeder van eega steeds anders voorspelde, negatief anticiperend zoals haar dochter het noemt, want dan kan het alleen maar meevallen. Een derde keer hield schoonmoeder zich over de kansen wat op de vlakte maar juist nu ging het mis. Na een paar ongelukkige dagen kroop Gloria zwaar ademend in een hoekje van haar hok en ging ze uiteindelijk alleen haar laatste eigen weg. Barry en de andere drie kipjes keken toe vanaf hun stok toen ik haar in de avond meenam. De volgende ochtend stapte Barry met een kipje minder de zon in…

 (9) Barry en zijn posse

De kipjes en haan Barry stuiven op me af en volgen me twee keer per dag op de voet in een gevederde golf op weg naar kippenhok en eten, tien pootjes triptriptrip ijverig achter en naast me op het stalpad. Eerst dachten we: Barry eet niet, hij laat zich intimideren door zijn vrouwen, maar ook hierin blijkt hij een gentleman. Hij wijst zijn kippetjes op hapjes, legt ze voor ze klaar en houdt ze ze in zijn snavel verlokkend voor. De kipjes tasten bedrijvig toe met ondankbare vanzelfsprekendheid…

(8) Barry en zijn kipjes

Dikke kip, zegt eega liefkozend tegen prachthaan Barry. Het goede leven is hem aan te zien.  Maar vrouwelijk gezelschap ontbreekt en hoewel ik wees op het bestaan van zijn speelkameraadje Poes bleef het een onderwerp: kipjes voor Barry. Dat hij aan één kipje niet genoeg zou hebben was duidelijk, om uitwonen te voorkomen waren er meer nodig…

(7) Poes haar buitengewoon goeie dagen

Poes heeft bijzonder goeie dagen en buitengewoon goeie dagen. Van spraakzaam naar oren van het hoofd gemauwd: mauw! Hoe is het met jou Poes? Mauw! Gaat het je goed Poesie? Mauw! Mauw! Had je plezier buiten? Maauw! Heb je Barry nog geplaagd, zeg eens eerlijk? Maaauw! Of, maar dat is eega: wil je eten Poekie? Maauw! Wat wil je dan? Maauw!  Maaauw! (draait rondjes voor haar bakje). Weet je het zeker Poekie..? Maaaaaauw!! Ze houdt veel van Poes…

(6) Fascinatie voor een muizenkiller

Poes. Poespoes! (ik, als ik haar ’s avonds binnenroep). Poekie (eega, vertederd). Meissie (ik, okee ook vertederd). Gekkie! Boefie! Monstertje met je vieze pootjes (eega, vaak). Moordenaar (allebei, als ze een muis doodtreitert). Een naam voor haar kiezen, daar kwamen we niet uit maar aanduidingen en kwalificaties komen spontaan en ze verraden fascinatie en een soms wat getroubleerde verhouding. We praten tégen haar: niet te lang wegblijven hoor! (ik, tot vrolijkheid van eega, als Poes ’s avonds nog uit gaat) en we praten óver haar (veel). Geen idee waarover we praatten vóór Poes…

(5) Poes met verlatingsangst

Katten miauwen onderling niet, lezen we. Kleine Poes mauwde eerst geluidloos naar ons maar ze werd snel verbaal: van het korte, opgewekte prt (hoi) als ze langsloopt of naar buiten gaat (dag) en het uitdagende pwiew! (toe dan!) als ze wil spelen, tot het verhaal dat ze kwettert na een onbedoelde nacht buiten. Ruikt ze vis, dan huilt ze als een baby: miaaaauw (ik wil ook, schiet nou op!). Eega geeft het haar niet direct, zo mooi vindt ze dat gepiep en gedraai…

(4) Poes helpt graag

Poes helpt graag. Twee keer per dag vraag en krijg ik haar hulp met haan Barry eten geven. Barry volgt me op de voet naar de schuur voor de zaden en dan naar het kippenhok, waar hij zijn eten krijgt. Poes schiet in en uit de bosjes, vliegt gewaagd dicht langs Barry, maakt mij aan het struikelen, trekt lange vectoren links en rechts langs de route en trot uiteindelijk over het beklinkerde stalpad achter ons aan om direct na Barry zijn hokje te betreden. Daar drinkt ze uit zijn waterbakje, onderzoekt ze met twee witte voorpootjes een muizengaatje en doet ze in een droog hoekje met lege blik een kuis plasje, waar Barry zich niets van aantrekt…

(3) Poes en de zin van ons leven

Driekwart jaar oud lijdt Poes volgens eega aan vroege dementie: gaat het om eten, dan is haar kortetermijngeheugen weg. De brokjes zijn snel vergeten want ze kan direct weer lopen piepen alsof het de hoogste tijd is. Verlaten we de keuken, dan loopt ze gewillig mee en legt ze zich erbij neer dat schraalhans keukenmeester is…

(2) Eerste blik op het verschijnsel mens

Vanaf het halfverharde, groenomzoomde parkeerterrein op enige afstand van het huis keken drie paar kraaloogjes ons aan: de kittens zaten onbeweeglijk op een kluitje en zagen voor het eerst het verschijnsel mens. Wij keken terug, onbeweeglijk maar zeker niet onbewogen. Twee verdwenen met hun puntstaartjes fluks in het groen maar eentje liet ons iets dichterbij komen: ze was nieuwsgierig, een karaktereigenschap die haar verdere leven bepaalde, en het onze…

(1) De heren Bram en Barry

De twee heren scharrelden samen genoeglijk rond over het terrein. Hoe ze daar zijn gekomen weten we niet maar de buurt zegt: die zijn over het hek gegooid. Ze hadden het goed samen. Met onze neuzen door het hek volgden we ze: het was februari, we zouden huis en gronden pas in oktober geleverd krijgen en we bleven noodgedwongen op afstand. Die twee kregen we erbij, zoveel was duidelijk…